Of daraldım çalışmaktan...

Sevgili günlük,

Biliyorum bu kez arayı çok uzun tuttum ama mazeretim var gerçekten de, çok çalışıyorum... İşler enteresan bir şekilde, izne ayrılmama 6 hafta kala depreşti diyebilirim. Bırak bloğa birşeyler eklemeyi, blogcu kızları okuyacak, yorum bırakacak zaman bile bulamıyorum bazı günler.. Bir arkadaşım "sen şimdi böyle yan çizersen, doğumdan sonra hiç görünmiycen mi ortalıklarda" diyor. Yok yok, yazmaya devam edicem inşallah..

Neyse şimdi birşeyler çiziktiriyorum ya, işlerimin azaldığından değil, bir nefes alma ihtiyacı benimki...

Geçen iki haftada neler mi oldu? Kar nedeniyle Pazartesi işe gelemedim.. Açıkçası o karda evden çıkmaya korktum.. Evde kalınca da kısa günün karı şeklinde ne zamandır beni bekleyen işlere el attım. Ne mi yaptım, oğluma evdeki artık iplerden bir çift patik ördüm, bir bere başladım.. Sonra berenin ipi az geldi gözüme, söktüm, başka bir iple yeniden başladım.. Patiğin fotoğrafıı çekmeyi unuttum, bere bitince ikisini bir yayınlarım artık..

Sonra hemen hemen bir yıldır boyanmayı bekleyen bir tepsi ve bir kutu vardı evde, onları boyadım..

İşte bu tepsim.. Evdeki boyalardan ürettiğim açık mavi bir renge boyadım, üzerine dekopaj uyguladım. Aşağıdaki ise henüz nerede kullanılacağına karar veremediğim kutum..

Kutumu mozaik tekniğiyle süsledim.. Üzerine yapışık olan resimlere dokununca her bir kutucuk kabartmalı olduğundan mozaik yapılmış hissi veriyor.. Gerçi mavisi biraz koyu oldu ve henüz verniklemediğim için biraz mat görünüyor ama işi bitince daha hoş olacak sanırım.

Geçen haftaya ait fazla ayrıntı yok kafamda, hafta içi çok yoğundum, hafta sonu ise gebelik okuluna devam ettim. Geçtiğimiz hafta sonunda babalar da katıldılar bize, bir çocuk psikoloğu, bir çocuk doktoru, bir ürolog, bir yenidoğan hemşiresi ve bir masör ile muhabbet ede ede günü tamamladık.. Oldukça keyifli ve verimliydi..

Kurs çıkışı Kadıköyde gezdik biraz... Çok özlemişim oraları.. Gerçi hafta sonu hava da güzel olunca çok kalabalıktı ama yine de süperdi.. Oğlumun odasına abajur aldık..

Daha önce baktıklarımızı odanın teması bozulmasın diye beğenmemiştik, ama bu çok hoşumuza gitti :-)

Pazar günü bir de oğlumun hatıra defterini kapladım.. Emre doğduktan sonra ziyaretine gelen eş/dost/akraba/arkadaşlarımıza birer satır birşeyler karalayabilecekleri bir defter yapmak istiyordum hep.. Hem doğum hatıralarımızı unutmayız, hem de sonrasında ben devam ederim yazmaya diye.. Evde bir ajanda vardı, aslında ajanda taslağı diyelim, sevgili Elif vermişti geçen yıl, içindeki sayfalar çizgisiz kağıt, dışı ajanda şeklinde bir defterdi.. Evdeki artık bir kumaşla ve silikon tabancam yardımıyla kapladım onu.. Sonra da Kadıköyden aldığım keçe süslerle süsledim.. Çok hoşuma gitti bitirdikten sonra..

Pazartesi ofise geldiğimde ise cuma günü internetten verdiğim siparişim masamdaydı... Bir dönence, iki çift balıklı çorap, bir de Lansinoh..

İşte oğlumun dönencesi.. Işıkları kapatıp, çalıştırınca çok hoş duruyor.. Buradan Stork marka, uzaktan kumandalısından aldım ve çok da uygundu fiyatlar..

Perşembe günü doktora gidicez, kontrolümüz var.. 32 haftanın içindeyiz, oğlumun hareketleri çok değişti, çok kuvvetlendi maşallah.. Önceki gün ilk kez yaptığı bir hareketle canımı acıttı.. Ama çok büyülü bir his onu hissetmek.. Öyle ki babası da keşfetti bu büyüyü sanırım, geceleri ben daha erken yattığım için o yatağa geldiğinde çoktan dalmış oluyorum ama o oğluyla oynaşıyor ben uyurken.. Hele Pazar sabahı uyandığımda neredeyse muhabbet etme kıvamına gelmişlerdi :-) Pazartesi dedi ki, eğer Emre doğduktan sonra da geceleri böyle olursa yanmışız biz :-))) Kimse kolay olacağını söylemiyor tabi.. Çekilecek tüm sıkıntılar, uykusuz tüm geceler için gönüllüyüz...Yeterki sağlıkla, sıhhatle kucağımıza alalım paşamızı..

İzne çıkmama 6 hafta kaldı.. Nisanın ilk haftası da çalışıp sonra doğuma 3 hafta kala izne çıkmak istiyorum hayırlısıyla.. Bakalım zaman ne gösterecek.. Öyle sabırsızım ki, yüreğimin pırpırlarını tarif etmeme imkan yok sanırım. Kuzguna yavrusu şahin görünürmüş derler ya, bana da öyle geliyor ki, şairin dediği gibi en güzel çocuk henüz doğmadı, doğduğunda hepimizin nefesini kesecek güzellikte olacak ve bu mucizeye inanamayacağız..

En güzel günlerimizi henüz yaşamadık.. Ama az kaldı.. Çok az...

Alyans neden dördüncü parmağa takılır?

Bunun, Çinliler'in anlattığı çok güzel ve inandırıcı bir açıklaması varmış...

Başparmak, anne-babanızı,

İşaret parmağı, kardeşlerinizi,

Orta parmak, sizi,

Dördüncü parmak (yani yüzük parmağı), hayat arkadaşınızı,

Ve serçe parmak, çocuklarınızı temsil eder.

İlk önce avuçlarınızı birbirine bakacak şekilde açın. Orta parmakları bükün ve sırt sırta birleştirin. Daha sonra kalan dört parmağınızı da şekildeki gibi açıp, uç uca getirin.

Şimdi, anne babanızı temsil eden başparmaklarınızı ayırmaya çalışın... Açılacaktır, çünkü anne babanız sizinle birlikte ömür boyu yaşamayacaktır. Er ya da geç onlardan ayrılmak zorundasınız.

Baş parmaklarınızı önceki gibi birleştirip, kardeşlerinizi temsil eden işaret parmaklarınızı ayırın. Onlar da ayrılacaktır, çünkü kardeşleriniz kendi ailelerini kurup, ayrı bir hayat seçer.

İşaret parmaklarınızı birleştirip, çocuklarınızı temsil eden serçe parmaklarınızı ayırın. Onlar da ayrılıcak, çünkü çocuklar da evlenir ve bir gün kendi hayatlarını kurar.

Son olarak serçe parmaklarınızı birleştirip, eşlerinizi temsil eden yüzük parmaklarınızı ayırmaya çalışın. Ayıramadığınızı görünce şaşıracaksınız. Çünkü karı-kocalar hayat boyu bir arada yaşarlar... İyi günde ve kötü günde... Hastalıkta ve sağlıkta... Ölüm onları ayırıncaya kadar....

Hamiş : Mail ile geldiği için kaynağını bilemiyorum.. Bence çok romantik :-)

7.4 Yetmedi mi ?

Dün mail ile geldi bu yazı, kaleme alan Gani Müjde.. Açıkçası başlığı okuyunca sevgili Gani Müjde'nin benden daha sabırlı ve kendine hakim olduğu kanaatine vardım.. Böyle bir pankart karşısında ne söylense boş tabi.. İçimden küfür etmek geliyor açıkçası hala böyle düşünebilen o kuş beyinlilere..

Şimdi söyler misiniz lütfen bu ülkenin malesef yarısına yakını böyle düşünüyorsa eğer, demekki tam da hak ettiğimiz gibi yönetilmekteyiz diyebilir miyiz? Ve onlar bunu hak ediyorlarsa, bu ülkenin diğer yarısı neyi hakediyor peki?

7.4 Yetmedi mi?

Bir hafta önce türban protestoların sırasında "7.4 yetmedi mi?" pankartını açan sevgili kardeşime seslenmek istiyorum bugün... 20 bin insanın acısı ve cenazesi üzerine politika yapmaya kalkan "o güzel insana" bir çift sorum var.

Ey mantosu uzun, aklı kısa kardeşim benim. 7.0 yetmedi mi? Senin okuduğun gazeteler yazdı mı bilmiyorum ama Amerika'nın, hani o gavur ve Hıristiyan Amerika Birleşik Devletleri'nin ,hani o Siyonistlerle iş birliği yaptığı için her yerde bayrağını yaktığınız ABD'nin Los Angeles şehrinde 7.0 büyüklüğünde bir deprem oldu bacım...

Neredeyse bizimkine yakın bir deprem. Bizde ayni şiddetteki bir deprem 20 bin kişi ölup 20 bin kişi sakat kalırken,gavur, Hıristiyan ve Siyonist dostu Amerika'da sadece 2 kişi yaralandı güzel ablam. Şimdi türbanlı başını ellerinin arasına alıp düşünüyor musun acaba? Sakarya gibi muhafazakar bir bölgede Allah binlerce Muslumanı öldürerek cezalandırıyorsa eğer, Hıristiyanlara ve Siyonist dostlarına niye kıyak geçiyor? Seks shoplarıyla, porno filmleriyle tüm dünyaya "seks", "uyuşturucu" ve "günah" ihraç eden bu ülkenin Allah katında ayrıcalığı ne olabilir ki güzel annem?

Oysa adım gibi eminim Sakarya'da, Gölcük'te hayatlarını kaybedenlerin çoğu ölmeselerdi eğer sabah ezanı ile birlikte camilerin yolunu tutacaklardı. Üç aylarda oruç tutacak,Ramazan'da devrilmeyen minarelerin ışıklarıyla birlikte senin ağzına adı bile yakışmayan Allah'ın adı ile birlikte oruçlarını açacaklardı.

E nooldu şimdi? 7.0 yetmedi mi güzel ninem? Eğer her coğrafya olayını, her doğal afeti bilimin ve aklın süzgecinden geçirmeden böyle yorumlarsan bu ülkenin yarısı her deprem felaketinden sonra dinsiz olur güzel hala kızım... Fay hattında 10 katlı binalara izin veren şapşal belediyecilik anlayısını, deniz kumundan inşaat yapan edebiyatçı muteahitleri, depreme dayanıklı konut üretme çabalarını, hırsızları, uğursuzları bir kenara bırakıp her şey ilahi kudretin intikamı olarak açıklarsan bu deprem 10 yıl sonra gene aramızdan binlerce "dinsizi" alır gider güzel amca kızım..

Beynin var mı bilmiyorum, betonların altında inleyerek can veren 20 bin insanı, kadını, çocuğu ve bebeği bir kalemde günahkar diye silip atan kuş beynini türbanın altında görmek mümkün olamıyor çünkü ama bence bu yazıyı oku ve bütün gece uyumadan düşün.

Allah'ın kullarına böyle cezalar verebileceğini hala düşünüyorsan da git Hıristiyan ol...

Çünkü senin bu mantığına göre Allah onları daha çok seviyor. "Gavurlar" hem senden daha zengin, hem de evleri tepelerine yıkılmıyor.

Gani Müjde.

____________________________________________________________

Güncelleme : Sevgili Biyocan da aynı yazıya yer vermiş açık olan bloğunda.. Pişti olduk yani.. Pardon biyocum ya, sen benden önce yazmışsın, valla görmedim..

Emre'min Odası...

Pazartesi günü büyük gündü.. Oğluşumun oda takımı gelecekti.. 1,5 hafta öncesinden odayla ilgili tüm işlerimiz bitmişti, hatta geçen Pazartesi gelecekti ama benim ofisteki işlerimin yoğunluğu nedeniyle bu haftaya sarktı olay..

Oğluşumun odası babası önce kazımak suretiyle duvar kontürlerini düzeltti, sonra zımparaladı, sonra gerekli yerleri alçıladı.. Sonra da boyadı.. Resimlerde de görüldüğü üzere bordürün üzeri fildişi, altı Paris mavisi dedikleri bir renk oldu.. Sıra bordür bulmaya gelince oldukça panik yaptım ben, bir kere hiçbir markette (Bauhaus, Carrefour gibi) istediğim gibi olanları yoktu.. Yalnız Bauhaus'taki stantta bulduğumuz bir katalogtan hoşlanınca, internetten araştırma yapıp, burayı buldum. Sonra internetteki sitelerinden beğendiğim bordürü almak Bostancı'daki show roomlarına gittim.. Ertesi gün kargo ile gönderdiler adresimize fabrikadan.. Çok da şirin oldu bence..

Şimdi gelelim odamızın son haline :

Yalnız şu an odada kesif bir boya kokusu hakim.. Sanırım birkaç hafta havalandırmak gerekecek.. Bir de oğlumun tüm eksikleri henüz tamamlanmadığı için henüz hiçbirşeyini yıkamadık. Geldiği gibi yerleştirdim dolaplarına...

Oku-Yorum

Bugünlerde ciddi bir okuma potansiyeli içindeyim. Gerçi okuyamayıp bıraktığım bir kitaba da denk geldim kısa bir süre önce ama, bunun nedeni olarak malum durumumu bahane gösterebilirim sanırım.

Şöyle ki, ben hayatım boyunca çok nadir kitabı okumaya başladıktan sonra yarım bırakmışımdır.. Mesela üniversitede iken Anna Karanina ‘yı kütüphaneden tam beş kez süre uzatımı yaparak alıkoymuş ama bitirememiştim.. Gerçi nedenini tam hatırlayamıyorum. Genel olarak hayatıma baktığımda bazı kısa dönemlerde hiçbir şey okuyamayacak moda olduğum olur. O dönemlerde dergi bile okumam.. Neyse ki bu dönemler çok kısa sürer ve hemen ardından normal seyrine girer okuma alışkanlığım. Bilmem Anna Karanina yı niye okuyamadım o zaman? Gerçi sonradan okudum onu.. Sorun olmamıştı..

Şimdi elimden bırakmak durumunda olduğum kitap ise Gogol’un Ölü Canlar isimli eseri..

Kitapta tek hayali zengin bir çiftlik sahibi olmak olan Pavel İvanoviç Çiçikov’un, gittiği bir kentteki soylu çiftlik sahiplerini kandırarak ölü köleleri satın almasını ve bu yolla devleti kandırmasını anlatıyor genel olarak. Sanırım hamileliğin getirdiği bir huysuzlukla okuyamadım bu kitabı, aslında kitabın kendisinden çok konusu ağır geldi..

Ölü Canlar’dan hemen sonra “Bebeğinizi Beklerken Sizi Neler Bekler” isimli başucu kitabımı aldım.

Gerçi bu kitap öyle oku-bitir-rafa kaldır türden bir kitap değil. Merak ettikçe, zamanı geldikçe okuyup duruyorum… Kafamda oluşan soru işaretlerine oldukça net yanıtlar alabiliyorum böylece..

1 ay kadar önce ise Elif Şafak’ın Siyah Süt isimli kitabını aldım.

Tam manasıyla yalayıp yuttum diyebilirim. Tabi bu kitabı okumanın tam zamanıydı gerçi ama yine de oldukça sürükleyici bir eserdi..

Şimdi ise Honore De Balzac’ın Vadideki Zambak isimli klasiğini okuyorum.

Oldukça akıcı ve tam da benim sevdiğim gibi uzun uzun durum ve çevre tasfirlerine yer verilmiş bir aşk romanı.. Aristokrat bir ailenin küçük oğlu Felix de Vandennesse, ailesinin sıcak sevgisinden ,ilgisinden yoksun, otoriter bir ortamda yetişmiş çalışkan bir çocuktur ve bir parti de gördüğü tanımadığı bir kadına aşık olur...... diye devam ediyor konusu.. İçinizi ısıtacak bir aşk klasiği arıyorsanız tavsiye ederim...

Rüya...

Rüyamda oğlumu gördüm ben. Hamileliğimin ilk aylarında yine görmüştüm, rüyamda, ağlayarak uyanmıştım uykumdan… O zaman gördüğümde daha küçüktü, kucağımdaydı. emziriyordum.. Şimdiki rüyamda ise daha da büyümüştü, bembeyaz bir cildi ve yay gibi düzgün kaşları vardı. Gözleri bal rengiydi.. Dudakları ise öyle bir gül rengindeydi ki bunu anlatabilmem için kelimeler kifayetsiz kalır herhalde.. Aldım kucağıma, emzirmeye başladım.. Çok güzeldi, çok …….

Bugünlerde çok merak ediyorum oğlumu.. Yüzünü, saçını, gözünü, ağzını, burnunu, parmaklarını .. Her şeyini.. Sabahları evden çıkarken, mutlaka odasına bir göz atıyorum, pusetine dokunuyorum… Zaman geçtikçe, karnım büyüdükçe, onun için hazırlıklar artık iyice elle tutulur hal almaya başladıkça, iyice heyecan kaplıyor içimi, sanki şimdiden o minicik elleriyle sımsıkı yapışmış yüreğime, hiç bırakmıyor..

İnsan yüreği ne kadar büyük sevgiler alabilir ki derdim hep, ne kadar sevebilir, kaç kişinin sevgisi sığabilir içimize? Gerek okuduğum annelerin, anne adaylarının yazdıklarından, gerek çevremden duyup gözlemlediklerimden ve gerekse kendi hissiyatımdan dolayı artık biliyorum ki insan yüreği sınırsız yer açabilir kendi içinde sevgilere.. Hele ki annelik gibi yarı delilik durumu söz konusu ise hiç sınır tanımayabilir…

Şimdiye kadar içimde duyduğum en büyük aşk O.na karşı hissettiklerimdi.. Dahası yoktu, ötesi yoktu.. Şimdi bir de oğlum var tabi.. Ama yanlış anlaşılmasın, yüreğimde O.nun aşkını kenara koyup, oğlumun aşkına yer açmıyorum Gayet doğal bir şekilde büyüyor yüreğim.. Oğluma da yer açılıyor orada.. Hem kimse kimseden rahatsız değil sanki.. Yüreğimizdeki aşklar yenileriyle karşılaştıkça ikiye bölünmüyor bu dar alanlar onlara.. Tam tersi ikiyle çarpılıyor bence.. İşte bu kadar büyük aslında insan yüreciği… Büyüdükçe büyüyor yüreğimiz, ve biz daha çok insan oluyorum sanırım.. Ne diyordu Zülfü Livaneli o güzel şiirinde “Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak herşey….”............

Bir Yağmur damlası...

Söz verdiğim gibi Yağmur kızımızın resimlerini paylaşalım.. Yukarıdaki hastanedeki hali..


Eve gelmiş, uyuyan güzel...



İşte bu da en uyanık hali bir yağmur damlasının... Çok nadiren veriyor bu pozu genelde uyuyor kendisi şu günlerde..

Hafta sonu yanlarındaydım, o kadar minik, o kadar korumasız ki yağmur damlamız... Öpmelere kıyamadan, kokluyoruz sadece bu güzelliği şimdilik.. Bir de tabi maşallah demeden geçmiyoruz yanından:-)

Yağmur bebek geldi, hoşgeldi...

Birtanem kızkardeşim Figen'im dün doğum yaptı.. Yağmur bebeğimiz, doktor amca ile 17 Ocak için anlaşmamışlar gibi, 1 gün önceden gelmek istedi.. Buyur ettik, içeri aldık.. Bir yağmur damlası kadar güzel ve pembe.. Doğum hikayesini anlatmalıyım şimdi detaylarıyla.. Zira taaaa Kanada'dan bekleyenler var bu haberleri:-)))

...

16 Ocak 2008, sabah saat 05:58, telefonum çalıyor, ben uyku mahmurluğuyla saat 06:00 da çalan telefon alarmım zannediyorum, bir gözüm kapalı kapamaya çalışıyorum alarmı ama aniden telefondaki ismi görüyorum, Figen cepten arıyor... Bu saatte? Anlıyorum hemen durumu, yolcumuz yolda anlaşılan.. Açıyorum telefonu, "Biz hastaneye yattık, sancılanıyorum, geliyor kızım" diyor Figen....

...

O saatten sonra uyumak ne mümkün.. Hemen telefonla bir servis organizasyonu yapıyorum, şirketin ofisi de bir gün önce değişmişti, tesadüf bu ya.. Biraz daha oyalanıp, kalkıyoruz O.nunla, giyinip, kahvaltı edip, düşüyoruz yola..

...

Saat 09:05'de hastanedeyim. Yol boyunca telaşlıyım, Allahım sen yardım et diye dua ediyorum, nerede bir doğum yapan varsa, içinde kardeşime de..

...

Hastane sakin, Özel Haliç Hastanesi, 105 nolu oda.. İçeride önce baba adayı Nejat'ı ve teyzesi Türkan ablayı görüyorum. Kanapede oturuyorlar.. Herkesin yüzleri gergin.. Figen yatakta, üzerinde ameliyat önlüğü var.. 15 dakikada bir gelen yaklaşık 50 saniye sürdüğünü ölçtüğüm sancıları var. Yüzü yorgun ve kaygılı.. Sancı geldikçe sıklaşıyor nefesleri.. Çok acıyor belli..

...

Saat 11'e doğru sonda takılıyor, sancılar sıklaşıyor, Figen ağlıyor.. Kendi doktoru ve anestezi uzmanı geliyorlar ziyarete.. Saat tam 11'de ameliyathaneye alınıyor Figen.. O giderken hepimiz dua ediyoruz, biliyoruzki bu bir vedalaşma değil, bir tanışmanın başlangıcı olacak, ama zor işte yine de.. Ben ağlıyor muyum ne Figen'e belli etmeden?

...

Saat 11:15, Yağmur bebekle tanışma vakti.. Geliyor hemşirenin kucağında, beyaz bir havluya sarılmış.. Hepimiz koşuyoruz, durmuyor hemşire, bebek odasına geçelim, camdan seyredin diyor..

...

Önce tartılıyor, boyu ölçülüyor Yağmur'un.. 51 cm ve 3.180 gr.. Maşallah... Cildi tam olara temizlenmemiş henüz, beyaz bir kremsi tabaka var üzerinde. Hemşire temizliyor, altını bağlıyor önce.. Sonra küveze konuyor kızımız... Çok ağlamıyor küvezde, daha çok gerinip uyukluyor..

...

Cildi bembeyaz, Figen'in küçüklüğü gibi kapkara mı olur acaba diyorduk ama Yağmur'un da cildi babaya çekmiş bembeyaz.. Elleri ve ayacıkları üşümüş gibi, ama o halinden memnun.. Yalanıyor ve çok şirin görünüyor. Saçlı bir bebek kızımız, gerçi Yağızın saçları daha uzun ve sıktı.. Bebek hemşiresi küvezde yatarken iki ayrı mini şırınga ile iğne yapıyor kızımıza.. Aşı galiba bunlar... Ağlıyor biraz.. Bi de azıcık bacağı mı kanıyor ne iğneden sonra.. İçim gidiyor..

...

Bu arada Nejat'ın diğer teyzesi geliyor, hepimiz camekanın önündeyiz, elimde fotoğraf makinası.. Yine mi gözlerimden yaşlar akıyor ne? Ama elimde değil, taa içimden geliyor bu gözyaşları...

Yağmur'un cildi hiç kırışık değil, Yağız'ın cildi daha esmer ve daha buruşuktu. Çünkü daha zayıftı Yağız doğduğunda ve daha kısa:-)

...

20 dakika kadar sonra çocuk doktoru bu kez bebek odasına gelip, muayene ediyor Yağmur'u, yüzünü okumaya çalışıyorum, memnun gibi. İçimden derin bir oh çekiyorum.

...

Bu arada telefonlar hiç susmuyor, Yağız evde babaannesiyle beraber.. Benim anne ve babama ise henüz haber vermedik.. Çünkü annemin yüksek tansiyonu ve konu biz olunca inanılmaz bir avhamı var haliyle.. Ama o hep hisseder, eminim yine hissetmiştir diyorum içimden.

...

Saat 12:00'ye geliyor.. Önce Nejat kaygı cümleleri kurmaya başlıyor.. Merak etme diyorum, gelecek birazdan.. Ben de asansörün tam karşısındaki sandalyeye oturup bekliyorum. Nejatın büyük teyzesi geliyor yanıma, burada oturma sandalye tepesinde, git odada bekle, ben haber vericem sana diyor.. Ben de hamileyim ya, kıyamıyor..

...

Odaya gidiyorum, hasta bakıcı gelip, odayı toparlıyor, bebeğin giysilerini ayırıyoruz beraber. Figen iki takım hastane çıkışı almış, ne olur ne olmaz diye.. Alıp götürüyor hastabakıcı pempiş-lila rengindeki kelebekli takımı bebek odasına..

...

Derken Figen geliyor sedye ile.. Allahım çok şükür sana.. Kendinde, epidural anestezi olduğu için narkozdan uyanma sorunu yok.. Sancısı da yok iyi, fotoğraf makinasından Yağmur'un ilk resimlerini gözteriyoruz, o da ağlıyor..

...

Sıra geldi annemleri aramaya, çıkıyorum koridora, annem çıkıyor telefona, sesi kaygılı, Figeni arıyorum evde yok diyor.. Meraklanma diyorum, Yağmur torunun geldi, hastanedeyiz hadi siz de gelin.. Başlıyor annem ağlamaya, sesi inanılmaz heyecanlı.. Nasıllar diyor, Figen iyi mi, bebek iyi mi diyor.. Ama ben cevap veremiyorum çünkü ben de ağlıyorum yine:-)

...

Odaya dönerken Yağmur'a bakıyorum camekandan, hemşire üzerini giydiriyor, pembe giysinin rengi yanaklarına vurmuş, bir su damlası kadar güzel.. Ve çıkıyor hemşire kucağında Yağmur'la..

Hemen odaya koşup, Figen'e haber veriyorum.. Figen zaten ameliyathanede görmüş kızını, öpmüş, koklamış bile.. Geliyor Yağmur hanım ve hemşirenin de yardımıyla emmeye başlıyor.. Herşey yolunda çok şükür..

...

Şimdi bir büyük işimiz kaldı, Yağız ile Yağmur'un tanışması.. Yağız geldiğinde Figen in kucağında olmamasına dikkat edeceğiz, Yağmur'a fazla yanaşmayacağız.. Hepimiz ödevlerimizi çalıştık..

Ve büyük buluşma, Yağız giriyor içeri büyük bir neşe ile, gözleriyle odayı hızlıca kolaçan ediyor ve hemen kardeşinin yanına koşuyor.. Yüzü güleç her zamanki gibi kuzumun.. Heyecanlı heyecanlı kardeşini seyrediyor, bir yandan da konuşuyor, çok küçük diyor.. Diyorum ki Yağızcım, bak kardeşin aynı sana benziyor, ne kadar güzel değil mi? O andan sonra Yağız herkese şöyle diyor, "Kardeşim ne kadar güzel, ne kadar şirin değil mi? Çünkü bana benziyor aynı..."

...

Oh çok şükür travmatik bir olay yaşanmadı, Yağız herkesle aynı şekilde muhabbete devam ediyor, arada gidip kardeşini seviyor.. Yanağına dokunuyor, ne kadar da yumuşak diyor.. Babası diyor ki, hastanede dokunmuycaz kardeşine, ama evde bol bol sevicez... Tamam diyor Yağız...

...

Bu arada annesiyle de konuşuyor kuzum benim.. "Anne, kardeşimi karnından nasıl çıkardılar ki?" diye günün sorusunu soruyor.. Diyor ki Figen; ben uyuduğum için hatırlamıyorum, doktor amcalar almışlar karnımdan.. Tabi kafasına yatmıyor tontiş oğlumun bu cevap, kanar mı hiç.. Birazdan gelen hemşireye soruyor bu kez aynı soruyu Yağız.. Hemşire de demez mi "annenin karnını kesip aldık" diye.. Kabus... Biz kesme fiilini özellikle kullanmıyoruz, hemşirenin yaptığına bak.. Yağızın arkasına geçip el kol işaretleriyle fısıldıyorum, kesmek yok diye ama Yağız alacağını aldı bir kere.. Ben kesmek hiç hoşlanmam, ben kandan hiç hoşlanmam deyiveriyor.. Hemşire lafı geveliyor ağzında, kesmek yok canım yanlış anladın sen, karnından aldık bebeği falan diyor... Yağız'a bakıyorum ikna olmuş gibi değil pek.. Ama bir daha da sormuyor bu konuyu...

...

Akşam üzeri Yağmur'u severken, altından porkkkkk diye bir sese hepimiz çok seviniyoruz.. Daha başımıza geleceğin farkında değiliz tabi.. Yağmur mızıldanıyor, emmek için, Figen mızıldanıyor, altını değiştirin pişik olur diye.. Bebek hemsiresini çağırıp, onun yardımıyla emziriyoruz Yağmur'u.. Çok güzel tutuyor annesinin memesini.. Maşallah kızıma.. Emiyor cork cork....

...

Sonra altını açalım diyoruz, siz açabilirsiniz diyor hemşire, canıma minnet benim de.. Tedarikliyiz nasılsa.. Açıyorum altına pempiş kızımın, ne kadar yapmış olabilirki bu el kadar bebek diye düşünmeme kalmadan bir bakıyorum ki amanın, taaaa beline kadar kaka yapmış bu fıstık.. Hani şu koyu renkli ilk kakası bu... Temizliyorum tabi el mahkum.. Ama hayatımda ilk kez bu kadar küçük bir bebeğin altını alıyorum.. Tecrübe iyidir:-)))))

...

Sonrası bilindiği gibi.. Gelenler, gidenler... İyi dilekler... Maşallah diyoruz, seyrediyoruz, öpmeye kıyamıyor, kokluyoruz pembe yanaklı, ıslak dudaklı yağmur damlası kızımızı..

...

Darısı bizim başımıza:-) Darısı tüm isteyenlerin başına :-)

...

Hamiş : Fotoğrafı yokmu hiç bu kızın derseniz teyzesi ben olursam olmaz mı hiç.. Ama hepsi hastanedeki makinamda.. İlk fırsatta buradan da paylaşağım..

Alış-veriş Zamanı...

Cumartesi günü yoğun bir alış-veriş trafiği yaşadık. Yukarıdaki resimde görülen, oğluma aldığımız puset.. Yalnız bizim aldığımızda renkler farklı.. Gri olarak görülen yerler lacivert. Genel konsepti lacivert-kırmızı ve üç tekerlekli oluşu.. Aslında benim pusetlerle ilgili olarak illa 3 tekerlekli olsun diye bir şartım yoktu ama O. en başından beri 3 tekerlekli olsun, kolay sürülsün, hafif olsun, rahat olsun diyordu.. Sanırım bu puset üç özelliği de kapsıyor. Neyse çok şirin bir alet sonuçta, güle güle kullansın inşallah Emre paşamız...

.

Cumartesi günü yaptığımız esas alış-veriş olayı ise Emre'nin yatak odası takımını sipariş vermek oldu. Önceki haftalarda Modoko'yu gezmiştik. Bu hafta da Modesa'yı gezdik. Şirin Bebe adlı mağazadan seçtiğimiz takımı, özel isteklerle tamamen kendimize uydurduk diyebilirim. Dükkan sahipleri özel üretim yaptıkları için her türlü isteğimizi uzun uzun not edip, siparişi o şekilde aldılar. Neler değişti derseniz, genel konsepti Denizci bebek şeklinde olmasına rağmen biz çekmece sayılarından, renklerine, tutma saplarında, uzunluk-genişlik bilgilerine varana kadar birçok parametreyle öyle çok oynadık ki sanırım kişiye özel sipariş gibi oldu. Büyüyen bir yatak, 3 kapılı gardrop, şifonyer, oyuncak sandığı ve duvar rafından oluşan takımımız 5 Şubat gibi gelecek. Cumartesi gecesi sürekli rüyamda odayı yerleştirdim. Artık nasıl taktıysam kafama.. Şimdi halı, perde, duvar süsü/bordürü, lamba gibi ayrıntılar var. Bir de siparişi verirken, kullanılmasını istemediğimiz bir takım aparatları takmadan getirmelerini istedim, onları kendim başka objelerde kullanmayı düşünüyorum, bakalım neler çıkacak...

.

Ha bir de Pazar günü O.nun azmi sayesinde odayı boşalttık, port yatağı bizim yatak odasına taşıdık ve odanın duvarlarını boyamaya karar verdik. Ancak O.nun içine sinmediği için tüm duvarları önce zımparalayıp, sonra bir kat astar boya ve renkli boya ile boyamaya karar verdik. Duvar rengini buz beyazı ya da uçuk mavi düşünüyoruz, henüz karar veremedik.

Sigara İç(me)me Özgürlüğü..

Bu günlerde malum sigara yasakları ile ilgili birşeyler yazayım diyordum ki, tesadüfen http://www.sigara.tv/ ye düştü yolum. Meğer bir süre önce kendi bloğumda yayınladığım sigarayı bırakmamla ilgili yazımı yayınlamak için bana ulaşmaya çalışmışlar ama mail adresim olmadığı için ulaşamamışlar bana. Önemi yok tabi, zaten yazımın altında da kibarca açıklamışlar durumu. “İnşallah Filiz Hanım kızmaz” falan demişler.

Çok hoşuma gitti, kızar mıyım hiç? Bu şekilde sigarayı bırakmayı düşünen insanlara bir nebze de olsa örnek olabilirsem ne mutlu bana..


Şimdi gelelim sigara yasaklarına..

Hiç kimse kızıp üzerine alınmasın ama bizim milletimize iyilik yaramaz diye düşünüyorum ben artık. Herkesin –evet herkesin- sağlığı için bu kadar önemli bir konuda böyle bir karar alınıyorken, insanların kendi beş kuruşluk zevklerini ertelememek ya da ortamını değiştirmemek adına, geriye kalan herkesi yani yaşlısını, bebeğini, çocuğunu, hamilesini, alerjilisini, hastasını, sigarayı bırakmışını, nefret edenini bir kalemde silip atması üstelik de bunu gayet arsızca yapması çok anlamsız geliyor bana..

Daha önce de bahsetmiştim, 10 yıl aktif olarak sigara içtim ben.. Yani hiç sigara kullanmamış, yemekten sonraki ya da bir arkadaş ortamındaki o 1-3-5 dal sigaranın ne keyifli bir içecek olduğunu bilmiyor da değilim, unutmuş da değilim.. Bir zamanlar şehirlerarası otobüslerde bile sigara içtiğimi utanarak hatırlıyorum.. Yasak olmasa bile ne saygısızlık yarabbim? Zaten kutu kadar bir mekana tıkılmış 50 civarındaki insandan birisin ve oturarak saatlerini tekerlek üzerinde geçiriyorsun bir de etrafını dumana boğuyorsun..

Her zaman inanmışımdır ki; eğer düzgün bir gerekçe göstererek bir yasak koyar ve cezai yaptırımını adam gibi uygularsanız, hayata geçirilemeyecek yasak yoktur… Mesela birkaç yıl (belkide daha fazla) önce başlayan emniyet kemeri takma zorunluluğu gibi, ya da kapalı mekanlarda sadece bu işe ayırılmış özel alanlarda sigara içebilmek gibi…

Bizim insanımız her zaman yasakları delmek için dahiyane fikirler üretmiş ve de uygulamış olmasına rağmen, cezai yaptırımları adam gibi hakkıyla uygularsanız, hi,ç problem yaşamazsınız..

İnsan bir sigara tiryakisi olunca, onu sigara içmekten alıkoyabilecek her türlü negatif durumu bir şekilde pozitife çevirebiliyor. Bunu bilinçaltı mı yapıyor bilmiyorum ama sigara içtiğim günlerde böyle bir yasak gelseydi herhalde herkes gibi tepkili olurdum.. Beyin nikotine karşı olan bağımlılığı nedeniyle öyle güzel bahaneler bulup, bunları saçma da olsa savunabiliyor ki şaşarsınız…

Şimdi etrafımdaki sigara tiryakilerine bakıyorum da hepsinin söyleyecek sözleri, savunulacak sigara içme özgürlükleri var.. Peki benim sigara dumanı solumama (pasif içici olmama) özgürlüğüm/talebim ne olacak bu durumda? Kardeşim siz sigara içeceksiniz, kendinizi zehirleyeceksiniz, eyvallah, kişiye özel bir durum bu.. Ama beni niye zehirliyorsunuz ki? Hangi hakla? Siz kimsiniz ki benim ya da çocuğumun olduğu ortamı ölümcül hale getireceksiniz ki? Ben hani derler ya gül yaprağıyla dokunmaya kıyamayacağım en değerli varlığımı evladımı niye sizin nikotin kotan iğrenç ellerinize veya nefesinize mahkum edeyim ki?

Efendim, büyüyen tek bebek o mu olacakmış? Yanında/evinde sigara içirmeyen tek hamile ben miymişim? Bunu savunan kişinin kesin doksan küsur yaşına kadar yaşamış, günde 3 paket sigara tüketen bir süper dedesi/ninesi/annesi/babası vardır ve sigara sağlığa zararlı olsaymış onlar okadar yaşamazmış.. Savunulan şeye bakar mısınız? Ne kadar saçma, ne kadar sığ ve cahilce… Söyleyecek söz bulamıyorum.

Ben de istiyorum, eşimle dostumla gideyim bir meyhaneye, yiyelim, içelim, eğlenelim, şarkımızı türkümüzü söyleyelim, gelelim. Ama yanımızdaki masadaki mesela 10 kişinin orada oturduğumuz 3-4 saat boyunca yaklaşık kişi başı birer paket olmak üzere içtikleri sigara dumanını soluyarak değil.. (3-4 saatte birer paket sigara içilir mi demeyin, içilir, biliyorum, hele dost meclisinde içki masasında iseniz kesin içilir.)

Ya da buluşmuşum kız arkadaşlarımla, gitmişiz bir kafeye, şöyle yemeğimizi yiyelim, kahvemizi içelim, muhabbetin, dedikodunun dibine vuralım demişiz… O da ne? Gidilen mekanda sigara içilir/ içilmez bölümler yapmışlar.. İyi de aynı odanın içinde bir masada sigara içilirken yandaki masada içilmiyor.. Ne anladım ben bu işten? Efendim havalandırması varmış? Pehhhhhh.. Geçin allah aşkına, hepimiz biliriz ki böyle mekanlar hep bel hizasında dumanaltı griliğinde olur…

Efendim köy kahvesinde de sigara yaşağımı olur muymuş? Olur kardeşim olur. Hatta inanmazlar ama tiryaki olmayanlara değil, tiryakilere de yarar bu yasak. Daha önce çalıştığım ofiste sigara içmek serbest iken nasıl masamdaki küllükte sürekli tüten bir sigara olduğunu, yasak geldikten sonra ise sigara içeceğim zaman dışarı çıkıp sigara içip geldiğimi hatırlıyorum.

Ayrıca sigara içen birisiyle yakın veya aynı mekanda bulunmanın bir dezavantajı da sadece duman solumak değil, meydana çıkan iğrenç kokuya da mecbur kalmaktır.. Bazen öyle kokulu ortamlar olur ki kaçmak isteriz. Mesela çok afedersiniz ama kanalizasyon kokulu bir ortamda kalmak nasıl hepimizi rahatsız ederse, tiryaki olmayanlar için sigara kokusu da aynı derecede rajhatsızlık vericidir. Her aldığınız nefeste beyninizden aynı sinyaller gelir, “iğrenç sigara kokuyor” diye…O kokunun elbiselerinize, saçınıza ve hatta teninize sinmesinden bahsetmiyorum bile…

Yaz yaz bitmez bu konu bende, yazdıkça sinirlenip, devam ediyorum klavyemi dövmeye:-)
Sonuç itibariyle ben (biz) sonuna kadar destekliyoruz bu yasakları.. Başkalarına zarar vererek yapılan hiçbir davranışımızı savunmak için özgürlükten, hürriyetten bahsedemeyiz çünkü..

Birikmiş resimlerim var hanımmmmm...

Kurban bayramından beri çekip biriktirdiğim resimlerim varmış makinamda.. Boşuna çekilmiş olmasınlar, yayınlayayaım dedim..

Bu kurban bayramının 1. günü yaptığım balkabaklı tart.. Asıl tarifi elmalı ama önceki günlerden birinde annemin pişirdiği kabak tatlısı püre kıvamında olunca, böyle değerlendireyim dedim. Çok hafif ve lezzetli olmuştu.. Tavsiye ederim.

Hani herkesin çok güzel yaptığı özel bir yemeği vardır ya.. Diyebilirim ki bu da benim özelim. Gül böreği gibi gözüktüklerine bakmayın, aslında bu yemeğin adı (börek demedim farkındaysanız) O.ospu Mantısı. Bol sütlü, ıspanaklı ya da kıymalı ya da pırasalı-kabaklı gül böreği gibi pişirilir. Üzerine sıcakken sarımsaklı yoğurt ve salçalı-pulbiberli sos gezdirilir. Mmmmmm... nefis olur nefis...

Bu ise renkli patates salatası..

Hindistan cevizine bulanmış havuçlu toplar. Bir kaç hafta önce kalıbından çıkmamakta inat edip parça pinçik olan krem şantili kekimin kalanlarını atmıştım buzluğa.. Onları değerlendirdim.

İşte bu da annemin özel salatası.. Çocukken yılbaşında evde olmak demek, annemin bu kardan adam salatasını yapması demekti..

Bu da sevgili Mesecina'nın tavsiyesi üzerine yaptığım hastalıktan kurtaran biber takviyesi.. Yoğurtlu biber kavurması.. Bizim evde bunun pişmesi demek, rahmetli Ahmet Abi'yi anmamız demektir. Kendisi teyzemin damadı olurdu ve 2 sene önce genç yaşta kansere yenildi.. Allah rahmet eylesin...

Orhun'un doğumgünü için yaptığım kuru patlıcan dolmasını yaparken ayırdığım, yırtık patlıcanlardan yaptığım kavurma.. Çok nefisti.. Tarif Sibelin Kahvesi'nde mevcut..

Yılbaşının vazgeçilmezi.. Amerikan salatası.. Tabiki mayonezini evde yapmadım, hazır aldım. Annem hem kendi yapardı mayonezi aslında eskiden..

Ve önceki yazımda bahsettiğin oğlumun Mothercare cicileri... Üçlü tulum. New born - 4,5 kg. olanlardan..

7'li uzun kollu body.. New born - 4,5 kg.

7'li kısa kollu body. 0-3m, 6,5 kg.

O.nun şirketindeki yılbaşı çekilişinde aldığı hediye :-) Artık ikimizde hediye kavramlarımızı değiştiriyoruz. Bize hediye almak demek, Emre'ye hediye almak demek oluyor.. Ne güzel :-)

Play School, My first book.. Oğlumun ilk kitabı.. Ayıraç şeklindeki çıngıraklı bebecik, her sayfada evin farklı bir bölümünde.. Bahçede, mutfakta, banyoda, yatak odasında...

Ortaya karmakarışık...

* Oğlumun adını kararlaştırdık artık. EMRE… Dost, arkadaş demek kelime anlamı.. Adıyla çok ve sağlıklı yaşar inşallah..

* Cuma akşamından Cumartesi akşamına kadar süren korkunç mide sancıları yaşadım. Doktorumun dediğine göre Cuma günü yaşadığım ishalimsi durumun etkisiymiş.. İshal diyeti yap, geçer dedi, gerçekten de geçti. Ama Cuma gecesi hiç uyuyamadım sancıdan.

* Cumartesi günü önce doktora gittik, randevumuz vardı, şeker yüklemesi yapıldı. Bir de kan uyuşmazlığımız için bir test yapacaklar. Sonuçlar Çarşambaya çıkacak..

* Oğlumu gördük, 677 gr. olmuş. Artık tek ultrason karesine sığmıyor. Gelişimi çok güzel dedi doktor amca.. 4 boyutlu ultrason görüntüsünde yüzüne baktık, bana benziyormuş. Aslında ben hiç benzetemedim.

* Hamileliğimin başından beri +3 kg. almışım.. Zaten toplu bir hatun olduğum için normal kilolu bayanlara göre daha çok dikkat etmem gerektiğini, ama zaten vücudumun onlara göre daha az kilo alma eğiliminde olacağını söylemişti doktorumuz.. Haklı çıktı, süper gidiyorsun dedi. Her şey normalmiş..

* 2 Şubat ta yeniden gideceğiz, bu kez doğumu konuşalım biraz dedi, beni şimdiden heyecan bastı.

* Bu hamilelik beni feci şekilde balıkakıllı yaptı, sürekli bir şeyleri unutuyorum. (Kulakların çınlasın Özlem) Doktora soracağım konuları yazıp hep çantamda taşıdığım not defterimi nedense evde unuttum. Sormak istediklerimin yarısı aklıma geldi bu nedenle.. Çok kızdım kendime.. Mesela tetanoz aşısı olmalıymışım, hiç konuşmadık biz bunu daha önce.. Tahlil sonuçları için beni aradığında konuşmayı düşünüyorum. Ama evde unuttuğum tek şey bunlar değildi tabi.. Ultrason görüntülerini üst üste kaydettiğimiz DVD yi de evde unuttum.. Hatta Atıl Bey’in tahlil sonuçlarını bile evde unuttum..

* Kordon kanı saklama konusu kafamızı meşgul ediyor. Doktora danıştık, ne önerdi, ne de önermedi diyebilirim. Nasıl ki arabamıza her yıl kasko yaptırıp, hiçbir şey olmasa da o parayı gözden çıkartıyorsak aynı şekilde düşünebilirsiniz dedi.. Mesela Allah korusun çocuk 5 yaşında lösemi olsa, alınan kök hücre bu konuda kullanılamazmış, çünkü o çocuğa ait değil de dokusu tutan başka birine (lösemi olmayan) ait kökö hücre kullanılmalıymış, mesela kardeşi gibi.. Ama şu anki sistem, kök hücreyi çocuğun kendisine kullandırıyormuş. Amerikalı bilim adamları bu kök hücrelerden yeni organlar yapabileceklerini söylüyorlarmış ama onun da vadesi çokmuş henüz.. Siz bilirsiniz deyip topu bize attı yani doktorumuz..

* Doktordan çıkınca Nautilius a gittik, Morhercare’de %50 indirim başlamış. Emre’ye çok güzel ciciler aldık.. Resimlerini çektim ama mail atmadığım için evdeki makinada kaldı. Yarın yayınlarım inşallah.. Bir de Mothercare’e gidince nevrim döndü. Bebek eşyalarında sadece 0-3 ay gibi aylık durumlar değil, bir de küçükken kilosu, büyükken boyu cm. olarak yer alıyormuş.. Reyonlara bakıp bakıp hiçbirşey anlamayınca o sırada Nautilius’ta olduğunu bildiğim Özlem’i (Peçeteden Ayşem’in arkadaşı, hani Burak bebeğin annesi olan, benim de ofisten arkadaşım) aradım, sağolsun geldi yardım etti bana.. Yoksa abuk sabuk şeyler alıp gelecektim.

* Bu arada hem doktor randevusunda hem de alışverişte iki büklüm gezdim hep. Midem çok kötüydü halen. Ve dolayısıyla Şifa Hastanesindeki Gebelik Okuluna da ön kayıt yaptırdığım halde gidemedim. İnşallah bir daha ki aya gitmek istiyorum.

* Figen’imin Yağmur bebeği halen anneciğinin karnında.. Doktor 16-17 si gibi alalım demiş.. Yani son 10 gün… Hayırlısı olur inşallah..

* Semra’nın annesi ve ablası sağolsunlar taaa Eskişehir’den oğluma biri pazen çift taraflı diğeri polar birer battaniye yapıp göndermişler. Bir de tülbent bezinden ağız bezi, ter bezi ve banyodan sonra kafasını yumuşacık kurulamak için banyo bezi yapıp göndermişler.. Hepsi çok şirinler.

* Yağız'ımı özledim ben...

Gebelik Okulu...

Yarın sabah erken de doktor amcaya gidip şeker yükleme testi yaptıracağız.. Umarım sonuçlar ikinci yüklemeyi gerektirmeyecek kadar iyi çıkar.. Gerçi canım hiç de tatlı şeyler istemiyor, hep ekşi ve acı şeyler yiyorum ama yine de zaten dikkat ediyorken yediklerime, bari hamilelikte diyet yapmayayım diyorum. Testten sonra da oğlumu göreceğiz, aylık kontrol zamanımız geldi zira.. Her kontrol öncesi heyecan yapıyorum, korkuyorum, kaygılanıyorum. Sonra o kara ekranda oğlumu görünce içimi tarif edemeyeceğim kadar güzel bir sevinç kaplıyor. Doktorumuz her ultrason görüntüsünü dvd ye kaydedip bize veriyor. Eve gelince de aklıma geldikçe açıp seyrediyorum tontişimi...

Doktordan sonra ise yarın ve gelecek 3 cumartesi günü daha Kadıköy Şifa Hastanesinin düzenlediği “Gebelik Okulu’na gideceğim. Aslında bu tarz eğitimler konusunda pek bir fikrim yoktu ve internette birkaç yerde rastlamıştım sadece.. Ama hamilelikle ilgili olarak okumakta olduğum birkaç kitapta eğer şansınız varsa bu gibi eğitimlere gitmelisiniz diyorlardı. Ben de ufak bir araştırmadan sonra doğumu yapmayı düşündüğüm Kadıköy Şifa Hastanesinin “Gebelik Okulu”nda karar kıldım.

İçerik olarak aşağıdaki konulara değiniliyor, 3. gün baba adaylarının da eğitime gelmelerini istiyorlar. Her eğitimin sonunda da uygulamalı Gebelik Yogası dersi var..


* Gebelik ve Gebelik Evreleri, Bebeğin Durumu, Gebelikte Vücuttaki Değişiklikler

* Gebelikte Kaçınılması Gereken Uygulamalar, Doğum ve Sezeryan Eylemi

* Gebelikte ve Lohusalık da Beslenme, Kaçınılması Gereken Gıdalar, Anne Sütünü Artırıcı Gıdalar

* Hastane Hazırlığı ve Çanta Hazırlama, Bebek Malzeme ve Kıyafetleri Seçimi

* Doğum Sonrası Yeni Doğanın Özellikleri, Bebek Bakımı ve Bebek Banyosu

* Yenidoğan Problemleri, Ağlama Nedenleri, Gaz Çıkarma

* Bebeğin Güvenliği ve Anne - Bebek Psikolojisi Anne Sütünün Önemi ve Oluşumu

* Emzirme, Emzirme Pozisyonları, Emzirme Sorunları
* Uygulamalı Gebelik Yogası

Bakalım nasıl geçecek?

İlgilenen hamiş arkadaşlar buradan detaylı bilgiyi http://www.kadikoysifa.com/nurse.asp?tid=11&id=396 adresinden alabilirler.

İyi seneler...

2008 yılına ait dileklerim var benim de herkes gibi...

Ülkemiz ve tüm dünya için daha çok barış, daha çok hoşgörü ve daha çok sevgi...

Kendim, ailem ve tüm sevdiklerim için daha sağlıklı, daha başarılı, daha coşkulu günler ve tabiki oğlum için de güneşli bir ilkbahar sabahı başlayacağı bu adına hayat dene uzun yolda evrenin tüm iyiliklerini ve güzelliklerini diliyorum..

Herkesin yeni yılını kutlar, tüm isteklerinin gerçekleşmesini dilerim.

En içten sevgilerimi kabul edin lütfen...

..Filiz..

Bir iyi, bir kötü haber...

Yine uzun bir ara verdim yazmaya, ama mazeretim var, hastayım ben. Bayramda Figen ve Yağız’cım hastalardı.. Figen ayakta durmaya çalışıyordu, hem de doğumuna sadece 3 hafta kaldığı halde.. Yağız da çok yoruyor tabi onu.. Doktoru doğum için 11 Ocak 2008’e kadar dayanın demiş.. İnşallah…

Hele Yağız’ımın hasta hali çok acıklıydı.. Her görüşmemizde hepimize ayrı ayrı sarılıp öpüşen miniğim zaten bayramın 2. günü yataktan çıkmak istememiş.. Annesi biz gidiyoruz deyince de “Siz gidin, ben arkanızdan gelirim” demiş.. Ne var canım koskoca 4,5 yaşında çocuk, atlar bir taksiye gelir değil mi ama Alibeyköy’den Mecidiyeköy’e?

Neyse annemlere geldiler kavga dövüş.. İçeri girer girmez yatak odasına gitti bir hışımla, kimseyle selamlaşma yok hatta bakınca ağlıyor, bana bakmasınlar diye.. Suratı hastalıktan bir karış kalmış, dudaklar kıpkırmızı, önceki günkü ateşten çatlamış falan.. Tam yemelikti o dudaklar ama yanaşmadık yanına, zaman geçtikçe kendisi geldi salona, biraz muhabbet falan ettik.

Bana hastalık onlardan mı geçti bilemem, ama fena geçti.. Cumartesi halsizdim, Pazar günü ise hasta.. Pazartesi işe geldim ama tatsız.. Sesim hiç çıkmıyor.. Akşam doğru çatal çatal açıldı biraz. Salı-Çarşamba ise evde idim, yattım iki gün.. Ateş, halsizlik, ses kısıklığı, boğaz ağrısı, burun tıkanıklığı ne ararsanız var.. Şimdi ofisteyim geldim ama iyi değilim.. İş güç birikmiş..

Doktoru aramadım bile çünkü arasam Minoset falan al diyecek, almak istemiyorum.. Bu nedenle greyfurt-portakal-limon suyu şeklinde vitamin kürleri uyguluyorum ama ne boğazımın ağrısı, ne halsizlik ne de ateş için çare olamıyor.. Bakalım Cuma gününe kadar daha iyi hissetmezsem mecburen arayacağım doktorumu..

Bu arada bu haftanın en güzel gelişmesi ise minik oğlumla ilgili olanıydı tabiî ki.. 23. haftadayız ve oğlum Pazartesi gününden beri varlığını hissettiyor annesine.. (Ben annesiyim değil mi? Böyle düşününce bile insanın burnunun direği sızlar mı? Gözleri dolar mı hemencecik ? )

Pazartesi akşam üzere 17:25 falandı. Servise yetişmek için masamı topluyordum ki göbeğimin sağ tarafında iki minik pıt pıt hareketini hissediverdim. Dondum kaldım.. Ayağa kalktım, elimi koydum karnıma, bekledim tekrarlar mı diye ama ıhhh ıhhhh.. Tık yok.. Sonra Salı ve Çarşamba günleri de evde hasta yatarken yine pıt pıt… Allahım ne heyecan ne heyecan bende.. Oğlum artık güçlendi de annesine “ben buradayım” diyor.. Çok şükür..

İyi Bayramlar...

Bugün tatile giriyorum ben. Hem de tam 9 günlük.. Bizim fabrikanın tatilde yapması gereken teknik bakım olayları nedeniyle uzunnnn bir tatil beni ve tabi ki oğluma bekliyor..

Cumartesi oğluma mobilya bakacağız, Pazar günü Deniz'in 2. yaş günü partisine gideceğiz. Pazartesi ve Salı Yağız'ımla birlikte olacağım.. Sonrası malum.. Bayramlaşmalar... Gezmeler, tozmalar...

Muhtemelen bu süre içinde bloğumu güncellemeyeceğim, ama dönüşte bol resimle paylaşabiliriz yaşadıklarımızı..

Bu nedenle bu günden Kurban bayramını kutluyorum herkesin. Sevdiklerimizle, sağlıkla, huzurla nice bayramlara erişelim inşallah.. El öpelim, gerekirse özür dileyelim, sevelim, sevilelim yani...

Sevgilerimle...

Beslenme sorunsalı

Son zamanlarda beslenme tarzım sadece ve sadece vicdan azabı yoluyla gıda alma şekline dönüştü.. Hamile bayanların günde 1200 ml. Kalsiyum almaları gerekliliği nedeniyle yediğim içtiğim her şey vicdani boyutlarda artık.

Şöyle ki, gün içinde tükettiğim / tüketmem gereken gıda maddelerini alt alta yazınca şöyle kallavi bir liste çıkıyor ortaya :

* En az 2,5 litre su (Malum hamileler için su içmek çok hayati)

* 0,5 litre süt (Günlük kalori ihtiyacının yarısını karşılıyor ancak.. Üstelik ben sütten nefret ederim, hala içerken midem altüst oluyor.)

* Sabah kahvaltıda 4 zeytin, 2 kibrit kutusu kadar beyaz peynir, 2 dilim kepekli ekmek, 1 kupa açık çay ya da 1 kupa Lipton Erik-tarçın çayı. (Beyaz peynir, günlük kalsiyum ihtiyacını karşılamaya yardımcı)

* Kuşluk vakti 1 porsiyon mevya (Vitamin de almak lazım)

* Öğle yemeğinde 1 kase çorba, 1 tabak sebze yemeği ya da 1 porsiyon et/balık (şu ara tavuk yiyemiyorum), bol salata, 2 dilim kepekli ekmek, 1 kutu ayran (Ayran yine günlük kalsiyum ihtiyacını karşılamaya yardımcı)

* Akşam üzeri öğünü 1 : 1 kase yoğurt ya da 1 büyük ayran (günlük kalsiyum ihtiyacını karşılamaya yardımcı)

* Akşam üzeri öğünü 2 : 1 porsiyon meyva (Vitamin desteğine devam)

* Akşam yemeği : 1 kase çorba, 1 tabak sebze yemeği ya da 1 porsiyon et/balık (şu ara tavuk yiyemiyorum), bol salata, 1 kase yoğurt. (Ama genelde akşam yemekleri sadece ana yemek yiyorum çünkü gün içinde yediklerim nedeniyle hiç acıkmıyorum, daha çok bir görev gibi yiyorum. Bir de haftada 2 akşam balık, 1 akşam kırmızı et, kalan günlerde de sebze yapmaya özen gösteriyorum.)

* Akşam yemeğinden sonra : 1 porsiyon mevya (Genelde yiyemiyorum, canım istemiyor)

Tabi bu öğünler bir önceki gün düzgün beslenmişsem böyle oluyorlar. Mesela bir önceki gün diyelim ki akşamüzeri ya da akşam yemeğinde ayran ya da yoğurt tüketmedim.. Hemen ertesi günü salatanın üzerine birkaç parça beyaz peynir olarak geri dönüyor bu bana.. Mesela cumartesi-Pazar günleri süt içmediğim için şu an yoğurt-ayran kürü yapıyorum resmen. Öğle yemeğinde orman kebabı yerine peynir tabağı aldım, yanında bir de büyük bardakla ayran içtim. Yemekten dönerken de yanıma 1 ayran daha ve 1 kase kadar da yoğurtlu semizotu salatası aldım ki, öğleden sonra mevya yerine bunları yiyeceğim. Tabi daha içmem gereken sütün de yarısını içtim.. O da dikiliyor başımda “iç beni iç beni” diye.. Ha bu arada bu süt, yoğurt vs.. mümkün olduğunca %0 yağlı ürünler.. Kesinlikle lezzetsizler yani..

Sonuçta biliyorum ki bebeğim kalsiyum ihtiyacını benden karşılıyor ve bu yediklerim onun benden aldıklarını yerine koyma çabası.. Ama su içmek, mevya-sebze-et-balık tüketmek de onun için çok önemli..

İşin içinden çıkamıyorum yani.. Ye ye bitmiyor listedekiler, ben ki bilen bilir, oburumdur, yıllardır kilo sorunumla uğraşırım, hatta son diyetisyen olayında 15 kg. verdim, çok yemek yemekten şikayet edeceğim aklıma bile gelmezdi..

Tabi eskiden canımın istediği şeyler genelde hamur işi ve tatlı olurdu.. Şimdiki favori kaçamaklarım ise turşu suyu içmek, acılı ketçabı makarnaya boca etmek, salataların bol limonlu suyunu kafaya dikmek gibi sadece acı ve ekşi şeyler tüketmek şeklinde oluyor..

Aslında canım gün içinde yediklerimin çoğunu istemiyor. Ama yemem lazım deyip, sürekli beslenme moduna giriyorum.. Üstelik bu hiç de zevkli değil..

Ben mi çok abartıyorum, yoksa bu iş hep böyle mi yapılır bilemiyorum.. Çocuğu olmuş arkadaşlar yorumlarında fikirlerini paylaşırlarsa çok sevinirim.

Maşallah :-)

Bir, iki, üç, dört, beş… Bak bu sağ el parmaklarıydı.. Bir de sol eli sayalım.. Aaa, sol elini yumruk yapmış.. Sonra sayarız onu.. Biraz da kalp çalışalım.. Kapakçıklar, kan akışı.. Böbrekler, mide.. Ayaklar, dizkapakları, karın çapı, kafa çapı.. Burun kemiği, çene, alt dudak, üst dudak.. Her şey normal gibi.. İşte yemek borusu, ve sağ kola giden besleyici damar hemen önünde.. Bu çok iyi, arkasında olsa down riski anlamına gelirdi.. Cinsiyet söyledi mi Arkun? Evet erkek.. Bu da cinsel organı…

Tahmin edeceğiniz gibi dün detaylı ultrason taramamız vardı.. Prof.Dr. Atıl Yüksel’e yönlendirmişti kendi doktorumuz. 3 ay önceden randevu almıştık.. Çok meşgul çünkü bu Atıl Bey, yer bulunamıyor aksi taktirde. Çok şeker bir adam Atıl Bey, tahminimden daha genç..

Uzun uzun inceledi oğlumu. Her şey yolundaymış, amniyosentez gibi bir gereklilik görmedi çok şükür..

Şükrederek çıktık muayenehaneden.. Hemen eve döndük.. Tabi hemen dediğim, 2 saat sürdü.. Gerçi Üsküdar balık pazarına uğradık dönüşte, deniz çuprası ve levreği falan bulduk aldık. Eve gelince merak edenlere telefon ettik. Annemlere, Figen’e, sonra Özen aradı, O.nun annesine gittik yemeğe de.. Hepimiz çok mutlu olduk yani..

Minik kuzumun, oğlumun, bundan sonraki yolculuğu için de yine dua edip, iyilikler dileyeceğiz ama şimdi hazır hamileliğinde yarısı bitmişken, her şey yolundayken, daha bir umutluyuz gelecek için. Her şey yolunda gidiyor, zahmetsiz ve sağlıklı bir hamileliğim var..

Dediğim gibi şükrediyoruz, büyüyoruz, paylaşıyoruz.

Paylaştıkça da maşallah diyoruz :-)

Servis Anneleri

Bilmem okudunuz bu sabah Can Dündar'ı ?

Servis anneleri ni yazmış. Herzamanki doğru ve yerinde saptamalarıyla...

Nostalji...

İki gündür bilgisayarımın yedeğini alıyorum diye eski yeni ne kadar briiktirilmiş yazı, şiir, resim varsa bir bir gözden geçirip nostalji yapıyorum yakın geçmişime..

Aşağıdaki yazı da sanırım mail ile gelmiş, kaynağı belli değil, alıp saklamışım.. Uzunca ama okunmaya değer...

Benim çocukluğumda soframıza kuşlar konar

Rüyalarımıza melekler uğrardı
Kapımızdan yoğurtçu, bahçemizden ishak kuşu
Kalbimizden yeni çıkan şarkılar geçerdi.

Kışın yanan bir sobamız olurdu

Sobanın yanında kedimiz

Kedinin önünde yün yumağı

Bir hayat bilgisi fotoğrafı gibiydik

Yerli malı kullanan

Yurdunun üç tarafı denizlerle çevrili

Kuru incir, üzüm, fındık, tütün, çay, narenciye, kavun-karpuz yetiştiren

Kuru üzüm, inciri satan, karşılığında çamaşır makinesi, radyo, otomobil alan
Bir toprağın fertleri..

.

Biraz yoksul, biraz mütevekkil

Biraz mahçup, biraz kırılgan

Biraz naif ama hep umutlu

.

Özlerdik

Memleketteki halamızı

İnce doğranmış bir dilim pastırmayı

Yurttan sesler korosunu

Akşam komşuluklarını

Radyo tiyatrolarını

Sabah ezanını

Kalaycıyı, bozacıyı

Münir Nurettin şarkılarını

Orhan Boran yarışmalarını

Bakkalımızın utana sıkıla veresiye hatırlatmalarını

Okul önü koz helvalarını

Akşam oturmalarını ve hayatı..

Top oynardık

İp atlar, kedi kovalar

Taşlarla birbirimizin başlarını yarar

Mahalle savaşları çıkarırdık

Gece olunca da tutar babamızın elinden

Yazlık sinemaya gider

Sadri Alışık, Vahi Öz,Belin Doruk, Cüneyt Arkın seyreder
Olimpos gazozları içerdik
Güler eğlenir bağırır çağırır
Dönerken yıldızları sayardık
Sıkı çocuklardık.

Yollar bozuk, musluklar bozuk

Ziller bozuk, paralar bozuk
Ama adamlar sağlamdı.

Ben Fenerbahçe’yi, amcam Vefa’yı tutardık
Konya tahıl ambarı, mersin muz cennetiydi
Taksim’den Fatih’e troleybüs kalkar
Şişhane’de mutlak raydan çıkardı.
Hayat zor fakat çok matraktı.

Muammer Karaca adına bir tiyatro binası yoktu
Bizzat kendisi vardı.

Başımız ağrırdı, komşumuz vardı
Gönlümüz daralırdı, komşumuz vardı
Çorbamızı, umutlarımızı
Memleket kadar kalbimizi paylaştığımız komşularımız vardı

Geceleri bekçimiz
Gündüzleri sütçümüz
Bizim kadar zayıf olsa da
Nohuta, makarnaya alışmış olsa da
Sarman adında kedimiz
Ceplerimizde kırık misketlerimiz
Çamur bulaşığı ellerimiz
Ve gülümseyen bir yüzümüz
Göstermekten utanmayacağımız bir içimiz
Biraraya gelerek çektirebileceğimiz
Bir aile fotoğramız vardı.

Bir sabah bütün iyi şeylerin
Ayvansaray iskelesinden
Hayal ülkesine doğru demir alan
Bir Şirket-i Hayriyye vapuru gibi
Aramızdan ayrıldığını gördük.
Sonra Ayvansaray’ın sularının çekildiğini yazdı gazeteler

Ne Harman sigarası kaldı geriye
Ne olimpos gazozu
Ne Sadri Alışık, ne de Belgin Doruk

Kalan bir tortuydu belki de
Belki kırık bir rüya denizi
Belki suda düşürdüğümüz suretimizin
Cep aynamıza nüktedan bir yansımasıydı herşey

Herşey Maltepe sigarasının
Her arandığında
Her bakkalda bulunabilmesi ile
Büyüsünü kaybetmişti belki de..

Belki de biz bir rüya mı görmüştük ?

Hadi hepsi yalandı
Hadi hepsini ben uydurmuştum
Ama rüyalarımızın melekleri
Ve soframızın daim konukları kuşlar ?
Ya onlar...
Onları siz de mi görmediniz?
Sizin de sofranıza konup
Rüyalarınıza uğramadılar mı?
Onlar da mı yalandı?

.

Hamiş1 : İlla resim de ekliycem ya yazılarıma.. Eski resimlere bakarken ofisteki en eski resmimi buldum sonunda.. Ekim 2002, Kıbrıs... Balayındayız:-)

Hamiş2 : Yukarıdaki yazı Can Dündar'ın mı diye soranlar lunca ben de araştırayım biraz dedim ve İbrahim SADRİ'ye ait olduğunu öğrendim, bilginize...